Mostrando entradas con la etiqueta pso. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pso. Mostrar todas las entradas

viernes, 30 de septiembre de 2016

Feijoo arrasa

"Feijoo arrasa" semella ser o canto oficial nestes tempos revoltos. Non seremos nós os que digamos que non é certo, que se hai que arrasar, arrásase, faltaría máis. Certo é que pola mesmo podería dicirse que este é un dos peores resultados do Partido Popular dende o ano 1993:


  • Fraga ese ano sacou o 52,62% dos votos.
  • Nas eleccións seguintes, no ano 1997, a cousa chegou ó 52,88%
  • Fraga xa estaba medio cego, con alzheimer e case paralítico cando acadou no ano 2001 o 52,51% dos votos.
  • E unicamente cando xa Fraga pasara un cáncer con máis de oitenta anos e estaba máis morto que vivo, a esquerda de Touriño e Quintana foi quen de lle arrebatar o poder no ano 2005. Fraga, ainda así, sacou o 45,81% dos votos.
  • Nas primeiras eleccións ás que se presenta en 2009 Feijoo acadou un 46,68% dos votos. Oito puntos menos que o seu predecesor popular.
  • Nas seguintes eleccións, no ano 2012, Feijoo baixa ata o 45,79% dos votos en Galicia, por debaixo dos peores resultados de Fraga.
  • E ata as actuais de 2016, que logra superar cun 47,53% os peores resultados do Partido Popular en Galicia que el mesmo viña acadando nas duas lexislaturas anteriores.


E se estes son os mellores resultados de Feijoo, están ainda cinco puntos por debaixo dos acadados nos mellores anos de Fraga. Pero insisto en que non queremos amolar.

Vale que o probe Leiceaga non superou nin sequera o patético 19,62% de Paco Vázquez antes que que marchara de alcalde a Coruña. Ou o triste 19,72% de Abel Caballero antes de que marchara de alcalde a Vigo (e iso que o socialdemócrata Caballero levaba ós comunistas nas súa candidatura de EU).

Pero se hai que lle botar as culpas a alguén, será Leiceaga máis culpable que Pedro Sánchez, que a fin de contas acaba de chegar a todo isto. A el lle dixeron que fose socialdemócrata, como Caballero, moderado, riseiro.

Dirán que non se consola quen non quere e que as cousas son máis complexas do que parecen. O que está claro é que as cousas, sendo sempre iguais, non hai porqué miralas sempre do mesmo xeito.


Oye tú, tú que me miras: ¿es que quieres servirme de comida?